De Wraak van een Bloeddorstige Vrouw When Blessed Butter and Osmande with force of fire to death were brent…’ (Toen Zalige Butter en Osmande door de kracht van de vlammen verbrandden…)
Toen   Edward   stierf   in   de   zomer   van   1553,   aan   tuberculose,   volgde    Jane   Grey   hem   op.   Doch   haar   regeerperiode   was   slechts   een   kort   leven beschoren,   want   zowel   het   volk   als   de   Privy   Council   wilden   dat   troonsopvolging   in   handen   bleef   van   de   rechtmatige   erfgenamen   van   Hendrik VIII.   Vervolgens   werd   Mary   Tudor,   koningin   van   Engeland.   De   rebellen   en   verraders   zoals   Jane   Grey,   Northumberland   en   aartsbisschop Cranmer   werden   in   de   Tower   gevangen   gezet   en   later   geëxecuteerd.   Hoewel   haar   vader   zichzelf   uitgeroepen   had   als   hoofd   van   de Anglicaanse   Kerk,   wilde   Mary   hier   niet   van   weten.   Zij   verkreeg   een   hernieuwde   vriendschap   met   Rome   door   Kardinaal   Reginald   Pole. Engeland   werd   terug   katholiek,   doch   door   het   feit   dat   zij   door   haar   vader   afgezonderd   werd   van   haar   moeder,   Catherina   van Aragon,   tijdens haar   kindertijd   en   jeugd,   koesterde   zij   een   enorme   wraak   tegenover   het   protestantisme   dat   tijdens   het   bewind   van   haar   broer   volledig   door het   anglicanisme   werd   geabsorbeerd.   De   Engelse   contrareformatie   brak   aan;   Mary   voerde   opnieuw   gruwelijke   wetten   in   tegen   de   ‘ketters’, waardoor zij de bijnaam ‘Bloody Mary’ kreeg. 1. Mary Tudors beleid De   van   kinds   af   aan   ongelukkige   Mary   liet   allereerst   alle   mensen   die   non-conform   waren   met   het   katholicisme   executeren.   Bisschoppen Hooper,   Ridley,   Latimer   en   Cranmer   werden   allen   op   de   brandstapel   gezet,   hoewel   dit   niet   gebeurd   zou   zijn   als   zij   zich   hadden   bekeerd volgens   de   normen   van   Mary.   De   executies   waren   zo   gruwelijk   dat   Thomas   Bryce,   een   protestantse   preker,   de   gevoelens   van   zijn geloofsgenoten in een gedicht vertolkte:                                                                                       
Op de achtergrond van de biografishe pagina's is steeds het wapenschild van Elizabeth gebruikt, omdat zij de laatste der Tudors was. Dit is het wapenschild van Mary 'Veritas Temporis Filia' is Latijn en betekent 'Tijd is de dochter van de waarheid.' Mary I was de dochter van Hendrik VIII en Catherine of Aragon. Dit schilderij werd door Elizabeth Taylor en Richard Burton geschonken aan de National Portrait Gallery. De kunstenaar is onbekend. Deze medaille toont het profiel van Queen Mary I en werd gesmeden door Jacopa da Trezzo in 1554.
When worthy Watts with constant cry Continued in the flaming fire; When Simson, Hawkes and John Ardite Did taste the tyrant’s raging ire; When Chamberlain was put to death, We wished for our Elizabeth. When blessed Butter and Osmande With force of fire to death were brent; When Shitterdon, Sir Frank and Bland, When Minge in Maidstone took his death, We wished for our Elizabeth.
Vertaling: Toen brave Watts met gedurig gegil Bleef branden in het vuur; Toen Simson, Hawkes en John Ardite De toorn voelden van de tyran Sloeg  hun laatste uur Toen Chamberlain met de dood werd berecht, Wensten wij onze Elizabeth Toen zalige Butter en Osmande Door de kracht van de vlammen verbrandden; Verschroeiden Shitterdon, Sir Frank en Blande Toen Humphrey Middleton van Kent Door Minge in Maidstone  werd verzengd En zich moedig had verzet, wensten wij onze Elizabeth
John Hooper was een van eerste martelaren van Mary Tudor.
The Montgomery International Heritage Society (2017)