Het Sprookje van de Engelse Blauwbaard ‘Pastime with Good Company, I Love and Shall until I Die.’ (Goed gezelschap en vertier, dat geeft mij levenslang plezier)
Toen   de   weemoedige   Hendrik   VII   stierf   in   Richmond   Palace   op   21   april   1509,   werden   er   op   vele   plaatsten   in   Engeland   feesten   en danspartijen   ingericht.   De   bevolking   voelde   zich   bevrijd   van   de   eerste   der   Tudors.   Toch   wist   zij   niet   wat   haar   te   wachten   stond,   toen   de flamboyante, maar tevens intens morbide Hendrik VIII zijn vader opvolgde. 1. Het morbide karakter van de schismatieke Hendrik VIII. Aanvankelijk   was   Hendrik   VIII   een   beminnelijke   jonge   man,   die   geleidelijk   aan   veranderde   in   een   zeer   corpulent,   tiranniek   heerschap,   van wie   men   beweerde   dat   hij   syfilis   had.   Dit   traditionele   beeld   van   deze   onstuimige   vorst,   dat   ons   vandaag   de   dag   nog   wel   eens   wordt opgedrongen,   is   niet   helemaal   juist,   zo   niet   vertekend.   Hendrik   werd   wel   zwaarlijvig,   het   bewijs   hiervan   is   zijn   wapenuitrusting   in   de   Tower   of London,   maar   hij   had   niet   in   het   minst   syfilis.   Zijn   lichamelijk   lijden   werd   voornamelijk   veroorzaakt   door   een   zeer   ongezonde   levensstijl. Vraat- en drankzucht waren dan ook de grootste boosdoeners. Vanaf   het   begin   was   het   wel   duidelijk,   dat   Hendrik   Engeland   zou   regeren   als   een   grote   tiran,   want   tijdens   de   eerste   jaren   van   zijn   bewind werden   er   ontzettend   veel   executies   voltrokken.   Vandaar   dat   hij   wel   eens   terecht   beschreven   wordt   als   een   faux   bonhomme    of   een Machiavelli’s   Prince   in   Action ,    die   vooral   een   passie   had   voor   kunst,   wetenschappen,   jacht   en   sport,   zelfs   voetbal .    Hendrik   had   weinig   of geen   interesse   in   de   administratie   van   zijn   koninkrijk,   maar   hij   liet   het   echter   niet   na,   om   zijn   beleidsveranderingen   meestal   op   een onbewogen   en   berekende   manier   voor   te   bereiden.   Toch   was   de   wreedaard   bij   gelegenheid   de   personificatie   van   liefde   en   vrede   voor   zijn hovelingen, vooral voor de dames; ambassadeurs ontving hij met grote gastvrijheid, soms net voor hij aan hun land de oorlog verklaarde.  Zonder   vooroordelen   tegen   ‘old   King   Harry   VIII’,   kunnen   we   niet   anders   dan   vaststellen,   dat   hij   slechts   een   relatief   capabele   monarch   was. Hij   had   de   facto    een   tweederangs   brein   en   een   sterk   uitgesproken   minderwaardigheidscomplex,   wat   zich   uitte   in   hoogheidswaanzin, eigengerechtigheid   en   paranoia.   Waarschijnlijk   was   zijn   harde   temperament   te   wijten   aan   het   feit   dat   zijn   vader   hem   inferieur   vond   en   hem nooit   officiële   opdrachten   gaf.   Na   de   dood   van   zijn   broer   Arthur,   verkreeg   hij   wel   de   titel   van   Prince   of   Wales   om   het   verbond   tussen Engeland en Spanje opnieuw te bekrachtigen.
Een van de portretten van Hendrik VIII, geschilderd door Hans Holbein. (1497/98-1543). Dit is de kopie van Hendrik VIII van Cicero's werk. Hij heeft er zelf ondergeschreven in het vroegmodern Engels: 'Thys boke is myne Prynce Henry', 'Dit boek is van mij Prins Hendrik.' Een stuk van een geïllumineerd manuscript, waarvan men denkt dat het Hendrik VIII afbeeldt, rouwend om zijn gestorven moeder. Dit harnas gebruikte Hendrik VIII zowel voor veldtochten als voor toernooien. Je kan zien dat hij zeer corpulent was geworden.
The Montgomery International Heritage Society (2017)